Ford T

Revolutionaire productiemethode

Henry Ford ontketende met zijn Ford T een revolutie in de industrie. Deze auto werd geproduceerd van 1908 tot 1927 in de Piquete Fabriek in Detroit, Michigan.
De ontwikkeling van deze eenvoudige auto was om twee redenen bijzonder te noemen. Ten eerste was de Model T de eerste auto die op een lopende band geproduceerd werd. Ten tweede bracht Henry Ford tegen de zin van zijn aandeelhouders een kleine sociale revolutie tot stand. Ford verhoogde de lonen van zijn werknemers van twee tot vijf dollar per dag. Het een was een gevolg van het andere. Dankzij de lopende band zakten de kosten en kon hij een auto voor de massa bouwen. Vervolgens schiep hij zijn eigen groeimachine door de lonen tot het voor die tijd exorbitante bedrag van vijf dollar op te trekken. Een gevolg hiervan was dat De Ford fabriek gemakkelijk aan goed gemotiveerde werknemers kon komen. Wie een baantje bemachtigde in de autofabriek wilde dit graag houden en werkte hard aan de eentonige lopende band.

Lopende band

De Ford T werd in 1908 aan het publiek getoond. De auto zou 825 dollar gaan kosten. Dankzij verbeteringen aan de productielijn zakte de prijs vier jaar later naar 575 dollar. Een Ford-arbeider moest toen 115 daglonen sparen voor hij in zijn eigen auto naar de Ford-fabriek kon rijden.
Het duurde nog geen twee jaar voor de Ford T in productie genomen kon worden. De eerste tekeningen voor dit model ontstonden in de winter van 1906. Ford en zijn technici besloten het net uitgevonden vanadiumstaal voor de Ford T te gebruiken. Een gevolg hiervan was dat om dit staal te gebruiken ook betere boren en snijmachines moesten worden ontwikkeld. Hierna volgde het idee om de auto naar de werknemer te brengen in plaats van andersom. In het vervolg zou iedere werknemer belast worden met een speciale taak. De auto 'liep' ondertussen verder door naar de volgende specialist.

Beloningsstructuur

Henry Ford had voor hij zijn vijf-dollar-dagloon bedacht al een voor die tijd genereus betalingssysteem gekend. Vanaf de opening van de fabriek had de Ford Motor Company een deel van zijn winst doorgegeven aan de werknemers. Medewerkers die drie jaar of langer in dienst waren kregen een bonus van tien procent van hun jaarloon. Managers werden bovendien beloond met efficiencybonussen.
Eind 1913 werd duidelijk dat de productiekosten door het gebruik van de lopende band verder zouden zakken. Bovendien realiseerde Henry Ford zich dat gemotiveerde arbeiders tot een nog hogere productie in staat waren. Hierdoor zou de kostprijs aanzienlijk dalen. Henry Ford besloot daarop de voornaamste motivatiefactor tot grote hoogte op te schroeven. In het vervolg zouden de arbeiders bij de Motor Company vijf dollar per dag gaan verdienen.
De buitenwereld reageerde geschrokken. Het plan van Henry Ford werd veroordeeld als een 'socialistisch experiment'. In de zakenwereld werd de beloningsstructuur van de Ford Motor Company aanvankelijk als 'economische waanzin' of 'industriële zelfmoord' omschreven. Het businessmodel van Henry Ford kreeg later echter veel navolging.

Robotten

De Amerikaanse industrie nam de innovaties van Henry Ford eerder over dan de Europese ondernemingen. Hierdoor kreeg de massaproductie van de Verenigde Staten een voorsprong die pas na de Tweede Wereldoorlog in Europa ingelopen werd.
Tegenwoordig wordt de lopende band gebruikt in iedere fabriek waar massawaar wordt vervaardigd. Alleen zijn de werknemers veelal verdwenen. Hun plaatsen werden ingenomen door robots die de eenvoudige taken met nog minder gemor en nog meer precisie uitvoeren.
Vreemd genoeg heeft de Amerikaanse auto-industrie de robotisering van de productie lange tijd geminacht. In de laatste decennia van de twintigste eeuw kregen de Japanse en Europese automerken hierdoor een belangrijk aandeel in de wereldproductie.

Lees verder: meer informatie

Automerken
Gabriel Voisin
Messerschmitt
Geschiedenis automerk Datsun tot WO2
Baker elektrische auto
Automerk Pontiac verdwijnt
Stoewer en Slaby-Beringer
Unic en Gladiator